به گزارش اخبارکار به نقل از ایرنا، این جوان همدانی مجموعهای از خاطرات در قالب فلز رقم زده و با ساخت مجسمه با ضایعات خودرو، صدها اثر ماندگار را از ۲ تن زباله تولید کرده است.
بهنام در سفر پُر فراز و نشیبش، از کودکی تا امروز، بیهیچ حمایت و تسهیلاتی، تنها با ایمان به کار دست و ذهن خود، دنیایی ساخته که در آن، ضایعات جان تازه میگیرد و به نماد عشق، پشتکار و امید بدل میشود.
او از دل آهنهای سرد و بیجان، با دستان خود از تکههای فرسوده خودروها، جان میآفریند او هنرمندی است که ضایعات را نه به چشم دورریز، بلکه به مثابه فرصت میبیند؛ فرصتی برای خلق زیبایی، معنا و احساس.
این هنرمند همدانی از دلِ فلزهای بیجان، حیوانات، سازها و اشیایی میسازد که پر از انرژی، عشق و خاطرهاند و هر پیچ و مهره، هر جوش و برش در کارهایش، ردّی از زندگی و شوق را در خود دارد. گویی هر قطعه فلز، داستانی تازه برای گفتن یافته است.
او با عشق و علاقه، به پیچ و مهرههای فرسوده روح میدمد و از استخوانهای سرد ماشینها، پرندگانِ عاشق، حیواناتِ درنده و سازهایی لطیف میآفریند که هر یک، قصهای از زندگیِ دوبارهاند.
بهنام از سال ۱۳۷۵ یعنی از ۱۴ سالگی در کارگاه در و پنجره سازی شاگردی می کرد که به علت علاقه به این کار ابتدا اقدام به ساخت مجسمه های کوچک مثل موتور و دوچرخه و آدمک های کوچک با ماشین کرده و نخستین کار او، ساخت مجسمه یک موتورسیکلت بود.
حس خوبی که اتمام ساخت موتوسیکلت از ضایعات دورریز به او داده بود زمینه ای شد تا پا به دنیای دیگری در کنار حرفه در و پنجره سازی بگذارد که نتیجه تلاش، پشتکار، صبوری و عشق و علاقه به کارش، ساخت مجموعه های مختلف بوده است.
او ساعت ها، روزها و بلکه ماه ها خود را در اتاقک و کارگاه کوچکی به دور از هر گونه ارتباط بیرونی حبس کرده و حتی تلفن همراه خود را نیز خاموش کرده تا بتواند در این مدت بدون هیچگونه مشغولیت فکری مجسمه دلخواه خود را بسازد.
گفت و گوی خبرنگار ایرنا با خالق این مجسمه ها را بخوانید:
ایرنا: اولین مجسمهای که با قطعات خودرو ساختید، چه شکلی بود و ساخت آن چه حسی برای شما داشت؟
نادربیگی: هنگام شاگردی در کارگاه درب و پنجره سازی، هنگام استراحت با ضایعات اقدام به ساخت یک موتورسیکلت کوچک کرده که پس از اتمام کار حس بسیار خوبی به من دست داد و مشوقی برای ساخت دیگر مجسمه ها شد.
ساخت اولین مجسمه، زمان زیادی نبرد هرچند اوقات بیکاری را برای ساخت آن اختصاص دادم و در هر نوبت یک قطعه از ضایعات ماشین آلات به آن اضافه یا بخشی از آن را برش می دادم.
تا سال ۱۳۹۲ همه دست ساخته های خود را به دوستان و آشنایان هدیه می دادم اما از سال ۱۳۹۲ به بعد اقدام به نگهداری مجسمه های تولید شده از ضایعات کرده تا به یک مجموعه تبدیل شود.
ایرنا: تاکنون چند قطعه و چه اشکالی ساخته اید؟
نادربیگی: تاکنون ۳۰۰ قطعه از تولیدات خود را هدیه داده ام و ۴۰۰ تا ۴۵۰ قطعه نیز دارم؛ کارهای من مجموعه ای است یعنی برای نمونه، مجموعه اسلحه با حدود ۸۰ تیکه انواع اسلحه و کُلت، مجموعه از حیوانات بزرگ جثه مثل ۳۵ قطعه اسب، کروکودیل، بزکوهی، مار و گرگ، چند مدل عقاب، گاندو، مجموعه دوربین در ۱۸ مدل که اکثر شکل واقعی و از مدل های قدیمی است.
ساخت هر کدام از قطعات تا حدود سه ماه طول می کشد چرا که طرح این مجسمه ها ذهنی و فی البداهه، قالب و اندازه دست ساز است بنابراین این مجسمه ها چند بار ساخته و شکسته می شود.
این آثار هیچگونه قالبی ندارد پس حین ساخت وقتی می بینم جاهایی با یکدیگر تناسبی ندارد دوباره آن را شکسته و دوباره سازی می شود.
برای نمونه حین انجام یکسری از کارها پنج نوبت بخشی از مجسمه شکسته شده و دوباره بازسازی می شود یعنی اگر پا با دیگر اجزای بدن تناسبی نداشته باشد باید آن را دوباره بریده و جوش زد.
ضایعات مورد نیاز برای ساخت این قطعات در یک انبار ضایعات جمع آوری می شود سپس برای ساخت یک مجسمه برای نمونه “خُروس” در ذهن خود قطعات مورد نیاز برای ساخت آن را در ذهن تصور سپس در لیستی آنها را ثبت یادداشت کرده تا فراموش نشود.
این قطعات در ذهنم می ماند و حین جداسازی ضایعات، برای ساخت خُروس، قطعات مورد نیاز برای ساخت بال، چشم، تاج، پا و پر را مد نظر قرار داده، قطعات متناسب با آن را جدا می کنم یک زمان تامین قطعات مورد نیاز برای ساخت یک مجسمه سه ماه طول می کشد.
ایرنا: منابع اصلی شما برای تهیه این ضایعات چیست؟
نادربیگی: برای تامین مواد اولیه، با چند فرد فعال در بخش ضایعات که اقدام به جدا سازی ضایعات فلزی می کنند هماهنگ بوده و پس از دپو ضایعات و جدا سازی فلزات، متولی این مجموعه ضایعات فلزی در داخل واحد پهن کرده و من آنهایی را که نیاز دارم از بین این ضایعات جدا می کنم.
با این اوصاف تامین قطعات از ضایعات بسیار مهم اما این موضوع پروسه طولانی دارد و هم اکنون ۲ تن ضایعات ذخیره و دپو کرده ام.
بیشتر ضایعات موجود مربوط به قطعات خودرو است باید قطعاتی را تامین و خریداری کرد که با مجسمه های مورد نظر همخوانی داشته باشد البته علاوه بر قطعات خودرو از دیگر ضایعات امثال ضایعات ساختمانی و هر فلز دور ریز برای ساخت این تیکه ها استفاده می کنم.
ایرنا: این کار نیازمند چه مهارتهای فنی خاصی است؟
نادربیگی: مهارت های مورد نیاز برای تولید این قطعات شامل جوشکاری، بُرشکاری، فرز کاری و سوراخ کاری است و باید به همه رشته و حرفه زیرمجموعه جوشکاری، خم کاری، کارکردن با قیچی های آهن بُر دستی، دریل، سنگ فرز، دستگاه جوش، یکسری فعالیت ها با انبردست و چکش تسلط داشت.
ایرنا: هزینه خرید قطعات و ساخت مجسمه چگونه تامین می شود؟
نادربیگی: قطعاتی که برای ساخت مجسمه استفاده می شود قیمت بالایی دارد برای نمونه برق روی قطعات ناشی از استفاده رنگ های دوقلویی است که روی خودروهای چند میلیاردی می پاشند که در اصلاح به آن کاور کردن می گویند و این اقدام از تغییر رنگ و زنگ زدگی مجسمه جلوگیری می کند.
رنگی که بر روی یک قطعه مسی کوچک استفاده می شود حداقل ۴۰ میلیون ریال هزینه می برد و هزینه های مورد نیاز ساخت این مجسمه ها از درآمد حاصل از شغلم که ساخت و فروش مبل است تامین می شود.
کارگاهی در مجاورت محل تولید و فروش مبل دایر کرده ام که یک بخش از آن به این کار اختصاص داده و مکانی هم برای نگهداری این وسیله ها پیش بینی شده که الان در حال توسعه است.
این مجموعه در ۳۰۰ متر به شکل سنتی در حال ساخت است که ۱۰۰ متر آن برای نمایش دستافرینه ها پیش بینی شده تا مراجعان رایگان بتوانند از مجسمه های تولید شده بازدید کنند.
البته اگر هزینه مورد نیاز تامین می شد، کل ۳۰۰ متر هم برای نمایشگاه اختصاص می یافت اما این کار هزینه اش بالا است و دست کم باید سه میلیارد ریال فقط برای بازسازی و مرمت هزینه شود.
تاکنون برای تامین هزینه های مورد نیاز این کار اقدام به فروش این قطعات نکرده و علاقه مند به فروش این مجسمه ها هم نیستم چراکه وقتی یک ماه ساخت یک قطعه طول می کشد به مثابه یک ماه زندگی و درد و دل با آن مجسمه است بنابراین این دلبستگی اجازه نمی دهد که قطعه تولید شده از ضایعات را بفروشم.
البته اگر قصد فروش داشتم در کمترین زمان این قطعات به فروش می رفت چون متقاضی برای خرید این محصولات زیاد است و در صورت فروش هم اینک یک قطعه هم برای نمایش نداشتم.
ایرنا: کدام قطعه تولیدی برایتان از ارزش و اهمیت بالایی برخوردار است
نادربیگی: با همه قطعات و مجسمه ها خاطره دارم ولی در مجموعه “سازهای سنتی” ۱۴ قطعه دارم و در حال حاضر یک پیانو به اندازه واقعی با فردی که پشت آن در حال نواختن است ساخته و یک ساز “رباب” ساخته ام که آن را خیلی دوست دارم چراکه یکسری خاطرات خوب در حین ساخت آن برایم رقم خورد.
ایرنا: آیا از وام و تسهیلاتی استفاده کرده اید؟
نادربیگی: در شغل و صنف سابق خود با وجود داشتن ده ها مجوز و پروانه فعالیت نتوانستم برای توسعه کارم وامی دریافت کنم با این اوصاف برای ساخت مجسمه از ضایعات هم با وجود اینکه هیچگونه مجوزی ندارم به طور حتم نمی توانم تسهیلاتی دریافت کنم بنابراین تاکنون در این باره اقدامی هم نکرده ام.
ایرنا: آیا نمایشگاهی دایر کرده اید؟
نادربیگی: ۲ بار نمایشگاه ابتدا در محوطه دانشگاه صنعتی همدان سپس به مدت یکماه در تالار قرآن شهر همدان دایر کرده ام ولی خارج از استان نداشتیم.
شماری از بازدید کنندگان از این نمایشگاه ها غیربومی و متقاضی برگزاری نمایشگاه در استان خودشان بودند که متقاضی برای برگزاری این نمایشگاه در یزد، تهران و سایر استان ها زیاد بود.
مجسمه های من علاوه بر دست ساز، دل ساز هستند چرا که با عشق و علاقه هر یک از مجسمه ها را تولید می کنم و به آنها عشق می ورزم.
برای انجام این کار شاگردی ندارم و صفر تا ۱۰۰ درصد آن را خودم انجام می دهم به همین علت هم کارگاه ساخت مجسمه ها را از کارگاه مبل و منبت جدا کردم تا در تنهایی با تمرکز بالا کارها را انجام بدهم.
ایرنا: درباره نحوه کارتان هم توضیحی می فرمایید؟
نادربیگی:
برای ساخت یکسری کارهای بزرگ جثه از جمله بز کوهی ابتدا عکس بز را گرفته و جلوی خود گذاشتم و برای برخی از حیوانان به دامداری مراجعه و تصویر دام را در ذهن ثبت می کنم و شاخ و پاها را متر زدم، و در صورت نبود امکان مشاهده حیوان از نزدیک، در فضای مجازی درباره حیوان و تصاویر او تحقیق می کنم.
برای ساخت مجسمه گاندو، مطالعات مفصلی درباره تعداد دندان ها، نحوه چینش آن، طول حیوان، نوع پوست بر اساس سن و سال صورت گرفت چرا که این مطالعات کمک زیادی به ساخت مجسمه می کند.
حین ساخت مجسمه یک بُز بر اساس تحقیقات دریافتم که هر گره موجود بر روی شاخ این حیوان، یک سال از سن او را نشان می دهد و برآمدگی روی پیشانی بز نشان دهنده نر یا ماده بودن آن است.
همچنین هنگام ساخت پیانو ابتدا عکس از آن گرفته و سیاه و سفید کرده و در ادامه ابعاد آن را خارج کرده و ساختم.
ایرنا: و اما سخن پایانی ؟
نادربیگی: فعالیت در این کار نیازمند عشق و علاقه، ممارست و پیگیری و همراهی خانواده است و البته در این باره خانواده من به مرور زمان همراه شدند.
به علاقه مندان این کار این نوید را می دهم که می توانند برای ساخت یکسری مجسمه ها در صورت پیدا نکردن ضایعات و قطعات مورد نیاز به کارگاه بنده مراجعه و به صورت رایگان قطعه مورد نیاز و آموزش لازم برای نصب آن را فرا بگیرند.
