کارکنان خوب با سرپرستان بد

«اصل پیتر» که نخستین بار توسط «لارنس پیتر» و «ریموند ‌هال» در سال ۱۹۶۹ مطرح شد، می‌گوید کارکنان معمولا تا سطحی ارتقا می‌یابند که در آن سطح دیگر شایستگی لازم را ندارند. سازمان‌ها معمولا افراد موفق را آن‌قدر ارتقا می‌دهند تا عملکردشان افت کند و بعد به جای آنکه به نقش جدیدی منتقل شوند که بهتر بتوانند استعدادهایشان را به کار گیرند، اغلب آنها را در همان جایگاه نگه می‌دارند. این روند در طول زمان، باعث می‌شود جایگاه‌های مدیریتی یا رهبری سازمانی پر شود از افرادی که موفقیت‌های گذشته‌شان با نیازهای مدیریت یک تیم همخوانی ندارد و در نتیجه شکاف‌هایی در مهارت‌های کلیدی مانند توانایی مدیریت افراد ایجاد می‌شود.